Treinstapper Bilzen – Diepenbeek

Tweedaagse treinstapper Bilzen – Diepenbeek

Het idee om een paar dagen alleen op pad te gaan, speelde al een tijdje in mijn hoofd. Het was een stemmetje dat bleef terug komen, een lokroep van mijn systeem om even te onthaasten, weg van het dagdagelijkse doen en laten.

Ik beslis dus heel last minute dat ik de twee volgende dagen de treinstapper Bilzen – Diepenbeek ga doen. Na kort overleg met mijn collega’s en het thuisfront, boek ik een hotelletje haverwege de route en zoek ik de nodige spullen bij elkaar.

Zo gezegd, zo gedaan en met toch een klein hartje vertrek ik vanuit mijn hometown Borgerhout te voet naar Berchem station. Een heerlijke koffie en een stuk bananenbrood later, spoor ik richting Bilzen.

Daar aangekomen vind ik al snel de geelrode streepjes en na een paar straten door het centrum, en wat vreemder ogende types in nog ‘gravere’ auto’s, wandel ik tussen de fruitboomgaarden op een modderig pad. De zon probeert maar de lucht blijft eerder melancholisch en dreigend.

Watervalbos

Als het Watervalbos binnen stap, begint het te regenen. Druppels uit de lucht en uit mijn ogen…. -ik moet mijn ogen even poetsen, zegt een vriendin van mij elke keer als ze huilt – … De emoties van de laatste weken moeten eruit en de natuur geeft het laatste zetje. Dikke tranen rollen over mijn wangen.

Nu klinkt het alsof er dramatische dingen gebeurd zijn, wat misschien niet zo is, so what, maar ik bleef blijkbaar wel weer even door-gaan terwijl er veel verdriet mijn pad kruiste.

“It’s good to want.” (Nimzu)

Afscheid nemen van bepaalde dromen of wensen, is niet niks. Het doet je stilstaan bij hoe dingen gaan en voelen. Wat ‘verlang’ ik? En wat als dat verlangen niet vervuld wordt, niet door het leven, niet door de ander? Droom ik dan te groot? Wil ik dan hetzelfde pad blijven lopen of kies ik voor een andere route …. Misschien daarom ook dat ik zo nood had aan dit tripje. Om mijn ‘wat wil ik’ terug helder te krijgen. En ja, daar horen, in mijn geval, tranen bij. Want. Huilen mag. En huilen is ook een manier om los te laten…   

De eerste sneeuwklokjes

Ik kruis de E313 en vanaf dan is het doorlopend bos. Twee eekhoorntjes achtervolgen elkaar in een wei, het is een vrolijk schouwspel. Ik blijf regelmatig staan en kijk naar de natuur, naar kleine dingen die mij verwonderen en doen glimlachen.

Van eerste sneeuwklokjes tot door klimop opgegeten loofbomen. Ik besluit een extra toertje te doen in het Jongenbos maar nadat ik het pad kwijt ben en een net gedoofd kampvuur tegenkom besluipt mij toch een vreemd gevoel en besluit ik op mijn stappen terug te keren. De combinatie van mijn buikgevoel en de everzwijnen die ik een halfuurtje eerder hoorde, maken dit tot een wijze beslissing.  

Ik volg de Winterbeek en verlies veel tijd aan een uitgebreide fotoshoot van de vele bomen vol maretakken. Het beeld is impressive, het lijken van ver grote ballonnen en de combinatie met de ondergaande zon is prachtig.

Blij als een ei

Ik besef dat ik te veel aan het treuzelen ben dus steek een tandje bij. Ik passeer een boomkwekerij, sta een halfuur te gapen naar een biddende buizerd (denk ik) en zet mij voor een laatste tas thee en wat gedroogde mango. Een laatste sprintje op de Finse piste brengt mij in Kortessem.

Aangekomen in het hotel, ben ik blij als een ei met het gigantisch bed, de warme badkamer mét badjas en een zetel. Ik stuur mijn lief een suggestieve foto van het bed met de boodschap dat er plaats voor twee is, maar hij hapt helaas niet toe.  

Straf dialect

Na een heerlijke douche, wandel ik met blozende wangen door de miezerregen naar ’t Raedhuijs waar ik tongrolletjes op Oostendse wijze en een glas witte wijn bestel. Naast mij zit een koppel  zestigers en ik begrijp niks van hun conversatie wegens ‘straf dialect’. Ik probeer te ontcijferen waar ze het over hebben maar nope, verder dan voelen hoe graag ze elkaar zien, kom ik niet.

Met een tas thee en een boek dat een vriendin mij meegaf (‘In tweestrijd’ van Jenna Blum), kruip ik onder het dons in het zacht bed. Ik probeer te bedenken hoe lang het geleden is dat ik nog eens alleen op hotel ging maar er komt geen herinnering.

Eén van mijn mosselvrouwvriendinnen stuurt enthousiast dat ik in haar geboortedorp ben, waar ze uren appels en peren plukte en tussen de boomgaarden opgroeide…. Ik kan er mij perfect iets bij voorstellen na vandaag. We appen nog even en dubbel zo dankbaar voor dit uitje, val ik in slaap.

Wordt het zo’n dag?

Ik slaap onrustig maar een koffie en een hoofdstukje in mijn boek, maken de ochtend instant goed. Bij de tweede tas gaat het mis en dondert het zwarte goud van het aanrecht op de vloer. Ik vloek binnensmonds en tegelijk moet ik lachen en denk ik ‘wordt het zo’n dag?’.

Ik kuis de boel op en ga op zoek naar de ontbijtzaal. De eigenaars zijn nieuwsgierig naar mijn verhaal en als ik vertel waar ik vandaan kom, krijg ik een ‘Aah, dat noemen ze hier Borgerrokko’. Het blijft mij elke keer verbazen hoe vlot mensen uitspraken doen zonder goed en wel te beseffen welke impact ze daarmee hebben.

Ook nu. Ik doe geen moeite om het tegen te spreken, ik weet wel beter maar het blijft toch hangen. Hoe clichés voor waar aangenomen worden. Over Borgerhout, leerkrachten, ambtenaren, de B-stroom… (vul zelf maar in, de lijst is oneindig). Ik bedank hen voor het warm welkom en ga terug op pad, terwijl het nummer van Zwangere Guy in mijn hoofd op-popt.

“Tout seul, on va toujours plus vite, Mais ensemble, on va beaucoup plus loin.”

“Ge kunt zo hard gaan als ge wilt, alleen tesamen keert het tij”

Kip, gij, Van Damme!

Ik mijmer verder terwijl het licht van de zon speelt met de boomgaarden waar ik door wandel.

Ik kom op een tweesprong (ha, ironie), passeer Fons z’n schuur en wijk van de route af om de weg die ik gisterenavond uitstippelde, te nemen. Waar ik niet verder naar keek, was de beek die ik moest kruisen (dé Mombeek) en inderdaad, die blijkt te breed om over te steken. Kip, gij, Van Damme! Daarom dus dat de route over de baan loopt.

Durf ik dit?

Wel ligt er een ijzeren ‘statief’ over het water. Ik sta te twijfelen, wandel nog wat verder om te zien of er toch geen bruggetje is en stuur dan een foto naar een vriendin met de vraag  ‘Durf ik dit?’. Tien minuten later ben ik op handen en knieën over gestoken. Hehe. Toch een beetje trots op mezelf.  

Ook hier geen pad meer, maar wel heel veel omgewroet zand, ik gok door everzwijnen (de jachthut spreekt voor zich). Ik twijfel toch even, vraag me af wat ik moet doen als ik effectief everzwijnen tegenkom maar besluit het te riskeren. Wat volgt is een prachtig stukje natuur door domeinbos Het Holland. Ik ben blij dat er geen extra omheining is en kom uit bij de Luimertingenmolen die momenteel in renovatie is. Mijn muizenissen zijn ondertussen verdwenen en ik ben gewoon ’hier’.  

’t Klein Cafeeke

Ondertussen is het al een tijd aan het regenen. Als ik dacht dat ik al modder had gehad, dan bewezen de Nietelbroeken het tegendeel. Tegen dat ik het door-kranen-verploegde pad door ben, heb ik pas echt slijkbotinnen. De E313 komt in zicht en ergens onderweg spoel ik mijn schoenen onder een lek in de regenpijp af. Ik hoop op een taverne voor een warme chocomelk maar helaas, ’t Klein Cafeeke is niet open, dus het is doordoen in de regen tot aan het station.

De opluchting is groot als ik nog een stuk pizza en een koffie kan scoren voor ik op de trein terug naar huis bol. Twee extra kilometers van het station naar mijn geliefde Boho later, laat ik een warm bad vollopen en kan ik maar één woord bedenken ‘contentement’.

Warme, woeste groet, Katrien

Kaart treinstapper Bilzen – Diepenbeek

GPX treinstapper Bilzen – Diepenbeek

Treinstapper Bilzen – Diepenbeek praktisch

Vervoer

Zowel het station van Bilzen als het station van Diepenbeek liggen op de lijn 34 tussen Hasselt en Luik en zijn makkelijk te bereiken van uit de rest van Vlaanderen.

Gratis langparkeren in Bilzen kan op wandelafstand van het station o.a. aan Vrijetijdssite De Kimpel of op parking ‘Schureveld’. Het station van Diepenbeek is goed uitgerust met 154 gratis parkeerplaatsen, waarvan 8 voor mindervaliden. Je kan deze treinstapper net als alle wandelingen uit de gids in beide richtingen doen.

Uurregelingen vind je op de website van de NMBS.

Bevoorrading

In Bilzen vind je een Jumbo en Lidl op wandelafstand van het station. Kortessem heeft een Delhaize, frituren en enkele horeca gelegenheden. Ook in Diepenbeek is er op korte afstand van het Station een Lidl, Carrefour en horecagelegenheden.

Overnachten

Op deze treinstapper overnachtte ik ongeveer halverwege in B&B Villa Curtricias in het centrum van Kortessem. Ook in Diepenbeek (of Hasselt) en Bilzen zijn tal van mogelijkheden om te overnachten.

Bewegwijzering

Deze treinstapper volgt grotendeels de GR 564 De Loonse Route  en Streek-GR Haspengouw. Je ziet de kenmerkende wit-rode en wit-gele streepjes dan ook regelmatig opduiken om je de weg te wijzen. De topogids en/of GPX zijn handig om de juiste weg niet kwijt te geraken.

Topogids

Grote Routepaden heeft verschillende gidsen met treinstappers. Deze treinstapper staat in gids 3 (herken je het covermodel 😉 ). Er staan nog zeven andere treinstappers in de gids.

Elke tocht kan in beide richtingen gewandeld worden.  Tussen het beginpunt en het eindpunt van alle tochten is er een rechtstreekse treinverbinding met een zeer aanvaardbare frequentie (minstens 1 trein per uur, ook tijdens het weekend).

De gidsen zijn te bestellen op de webshop van Grote Routepaden.

Ben of word je lid van de vereniging ontvang je nog een leuke korting en vier keer per jaar het leuke Magazine ‘Op Weg‘. Alle treinstappers en bijkomende info vind je ook op onze pagina Treinstappers. Er komen ook meerdaagse treinstappers aan bod.

Weer deze week op de treinstapper Bilzen – Diepenbeek

Treinstapper Bilzen – Diepenbeek WEER Limburg

Links

• Op onze overzichtspagina ‘Treinstappers‘ vind je nog meer dan 70 trajecten in België en het buitenland.
• Volg ons op Facebook, Instagram
• Vond je dit verslag nuttig? Geef ons een toffe review ❤️

Over Katrien

Foto’s