Sommige routes moet je niet uitleggen, die moet je gewoon fietsen. De Green Divide is er zo eentje. Al jaren stond deze iconische bikepackingroute in Nederland op mijn verlanglijstje. Niet omdat iedereen erover sprak – al hielp dat misschien een beetje – maar omdat de verhalen telkens hetzelfde klonken: eindeloze gravelstroken, slingerende bospaden, heidevelden en verrassend veel natuur in een land dat de meesten nog altijd associëren met dijken, tulpen en een niet-aflatende tegenwind.
De Green Divide, uitgetekend door Erwin Sikkens, verbindt enkele van de mooiste natuurgebieden van Nederland. Een route die intussen is uitgegroeid tot een vaste waarde voor gravelbikers en bikepackers. Hoog tijd dus om uit te zoeken of de hype terecht is… of dat Nederlandse marketing en zelfverzekerde branie gewoon heel overtuigend kan zijn.
Van bossen tot heide: mijn tocht over de Green Divide
Dag I Naarden-Bussum – Elst
Mijn auto heb ik geparkeerd in Naarden-Vesting, een kilometer of drie van het officiële startpunt. Het kleine stadje is een van de best bewaarde vestingsteden van Nederland en staat bekend om haar unieke stervorm met bakstenen bastions, grachten en verdedigingswallen. Dankzij haar strategische ligging speelde de stad eeuwenlang een belangrijke rol in de verdediging van Holland en maakte zij later deel uit van de Hollandse Waterlinies, die op de UNESCO-Werelderfgoedlijst staan. Langs de grachten van het typisch vestingstadje klik ik mijn schoenen vast en zet koers richting de Green Divide in de blakende zon.
Gravelpiloot
Meteen krijg ik een voorsmaakje van wat deze graveltocht zal zijn in het Goois Natuurreservaat. Het landschap wisselt voortdurend af tussen uitgestrekte heidevelden, dichte bossen, zandverstuivingen en historische akkers, waardoor geen kilometer hetzelfde aanvoelt.
Bij een paar Schotse hooglanders die loom in de schaduw liggen te genieten, las ik mijn eerste pauze moment in. De kolossen lijken perfect aangepast aan de hitte. Mijn fiets en ik iets minder. Beiden zijn we ondertussen bedekt met een dun laagje beige gravelstof. Het soort stof waarvan je thuis nog dagen later sporen van terugvindt en waarvan je je nadien afvraagt of een je kleine woestijnexpeditie hebt ondernomen.
Toch voel ik een klein moment van trots. Daar sta ik dan: fiets onder het stof, flink bezweet, midden in de natuur. Voor het eerst voel ik me een echte gravelpiloot.
Dat gevoel blijft niet helemaal overeind. Een paar kilometer verder word ik door gravelcollega’s met een snelheid voorbijgestoken alsof ik geparkeerd sta. Mijn pilotenbrevet blijkt voorlopig nog eentje in de recreatieve amateurklasse.
Vliegbasis Soesterberg
Op vliegbasis Soesterberg is het even afzien. Terwijl zweefvliegtuigen boven mijn hoofd zich op de luchtstromen laten drijven, gaat het onder een loden zon licht omhoog over brede betonwegen die militaire basissen kenmerken. De vliegbasis is de oudste militaire luchthaven van Nederland en speelde ruim een eeuw lang een belangrijke rol in de Nederlandse luchtvaartgeschiedenis.
De Green Divide voert je langs de voormalige start- en landingsbanen, heidevelden en bossen van dit bijzondere gebied, met het Nationaal Militair Museum als blikvanger. Ik stop uiteraard even bij enkele militaire voertuigen voor de nodige foto’s. Elke volwassen man met een gezonde midlife-crisis heeft af en toe nood aan bewijs dat hij niet gewoon een groot kind op een te dure fiets is. Een kiekje naast een tank doet dan ook wonderen voor het ruige-avonturier-ego. Het museum laat ik links liggen. Ziet er veelbelovend uit, maar ik ben duidelijk niet vroeg genoeg vertrokken om cultureel verantwoord te doen.
“Pyramide van Austerlitz: een stukje Franse geschiedenis”
In Soesterberg werk ik een portie enorme bitterballen naar binnen die zo groot zijn dat ze een eigen postcode verdienen. Met een tevreden maag stap ik opnieuw op de fiets. Niet veel later vraag ik me echter af wat Erwin Sikkens bezield heeft toen hij dit stuk van de route bedacht. De Green Divide verandert plots in een stevige klim over té smalle paadjes vol uitstekende boomwortels en mul zand. Mijn benen protesteren, mijn achterwiel zoekt grip en ergens onderweg begin ik de routebouwer stilletjes te verdenken van een licht sadistisch gevoel voor humor.
Tot ik me realiseer dat Erwin eigenlijk niets te verwijten valt. Ik ben namelijk zelf degene die de originele route in de voorbereiding een kleine omweg heeft gegeven om langs de Pyramide van Austerlitz te rijden.
De Pyramide is zo’n monument waarvan je zou denken: “Dit moet een diep historisch verhaal hebben”, maar eigenlijk is het vooral het resultaat van Franse soldaten die zich in 1804 verveelden. Generaal Auguste de Marmont keek rond, zag een hoop zand, dacht aan Egypte — waar hij nog had gevochten — en zei vermoedelijk iets in de trend van “Les gars, faisons une pyramide!” En omdat soldaten toen nog geen smartphones hadden, deden ze dat dus ook.
Twee jaar later vond koning Lodewijk Napoleon — broer van — dat het geheel een naam verdiende. Dus noemde hij het bouwwerk en naburige dorpje Austerlitz, ter ere van de overwinning van zijn broer tijdens de beroemde Slag bij Austerlitz tegen de Russen en Oostenrijkers.
Pannekoek
En zo fiets ik verder door het prachtige landschap tot ik uiteindelijk aankom op Camping De Tabaksschuur. Mijn eerste veldslag gewonnen. Ik installeer me in een leuke trekkershut dat na een dagje gravelen aanvoelt als een klein paleis, en eet in een typisch Nederlands pannenkoekenhuisje een enorme pannenkoek met tomaat en kaas. Nadien kruip ik vroeg onder het dons, alsof ik een verantwoordelijke volwassene ben die zijn leven helemaal op orde heeft. NOT 😀
Dag II Elst – Klarenbeek
Als de vogels enthousiast beginnen te kwetteren en de zon voorzichtig boven de horizon kruipt zit ik alweer op mijn fiets. Mijn benen zijn nog half in slaap, mijn fiets doet alsof hij een ochtendmens is, dus ik volg gezwind de bossen en dijken langs de Neder‑Rijn.
De natuur heeft vandaag duidelijk besloten dat zij de hoofdrol speelt. Het slingert over de Utrechtse Heuvelrug, door bossen, heidevelden, duinen en historische grafheuvels — alsof iemand een heerlijk landschapsbuffet heeft klaargezet. Prachtig!
Green Divide in één oogopslag
- 🚴♂️ Afstand: ±300 km
- 🗺️ Type route: Bikepacking / gravelroute
- ⛰️ Moeilijkheid: Gemiddeld (weinig technische passages)
- 📈 Hoogtemeters: ±1.300 – 1.500 hm
- 🧭 Navigatie: GPX-only (niet bewegwijzerd)
- 🌲 Ondergrond: Gravel, bospaden, rustige wegen
- 🏕️ Overnachting: Campings, B&B’s, hotels onderweg
- 🍞 Bevoorrading: Regelmatig in dorpen (Veluwe & Utrechtse Heuvelrug)
- 🌤️ Beste periode: April – oktober
- 🔧 Geschikt voor: Gravelbike / mountainbike
Veluwe
Het is een perfecte weerspiegeling van waar de Green Divide voor staat: avontuurlijk fietsen door het groene hart van Nederland. Genieten! Ik laat de Utrechtse Heuvelrug achter me en duik dieper de Veluwe in. Na een deugddoende sandwich in Loenen ga ik nog wat winkelen en fiets ik verder naar boerderijcamping Ut Grûne Veld. Ik word er meteen hartelijk verwelkomd door de eigenaars en enkele campinggasten, krijg meteen een drankje en gevulde koek en maak een leuk babbeltje met de mensen rond de gastvrije tafel. Instant ben ik verliefd op hun heerlijke dialect.
Na mijn intrek te hebben genomen in de prachtige trekkershut neem ik een douche, fiets nog even naar de winkel, bereid een pasta met droge worst en een enorme hoop pecorino en ga weer vroeg slapen. Ik heb ondervonden dat ik het heerlijk vind om vroeg in de ochtend te fietsen, en het is bovendien een pak koeler dan de verzengende temperaturen overdag. De fietscomputer lijkt soms eerder een sauna-indicator dan een navigatietoestel.
Dag III Klarenbeek – Elspeet
Om zes uur trap ik me dus terug op gang. Dit is misschien wel de koninginnenrit van de Green Divide. Maar het is bij momenten ook zwaar. Het is al lang droog en veel paden liggen vol mul zand.
Regelmatig moet ik van de fiets en ploeteren door dat losse zand. Andere keren moet ik in het midden van een afdaling stuurmanskunst à la Mathieu van der Poel bovenhalen als mijn achterwiel alle kanten uitschiet tegen 35 per uur.
Het blijft prachtig, de ene keer waan ik me in een Afrikaanse savane, kilometers verder lijk ik te fietsen door Scandinavische bossen.
Radio Kootwijk
Plots, als een fata morgana, een bijzonder gebouw in het midden van de heide, Radio Kootwijk (ik vond het al een rare plaatsnaam). Het is een van de meest bijzondere plekken op de Veluwe en een absolute highlight van de Green Divide.
Midden in het uitgestrekte heidelandschap staat het indrukwekkende voormalige zendstation, een monumentaal gebouw uit 1923 dat werd gebouwd om Nederland via de radio te verbinden met Nederlands-Indië.
Het gebouw, met zijn imposante art-decostijl, kreeg de bijnaam de “Kathedraal van de Veluwe” en vormde jarenlang het hart van de internationale communicatie.
In 1929 werden hier de historische woorden “Hallo Bandoeng, hoort u mij?” uitgesproken, waarmee de eerste radiotelefoonverbinding met Nederlands-Indië officieel werd geopend.
Na de opkomst van satellietcommunicatie verloor Radio Kootwijk zijn functie en ging het station in 1998 definitief uit de lucht. Tegenwoordig is het een uniek stukje cultureel erfgoed.
Rare jongens die Romeinen
Bij Ermelo fiets ik plots de geschiedenis binnen. Ik passeer er de resten van een voormalig Romeins Marskamp. Rond het jaar 170 na Christus sloeg een Romeins leger van duizenden soldaten op deze plek tijdelijk zijn kamp op tijdens een militaire veldtocht.
Het kamp werd in korte tijd opgebouwd met een aarden wal en gracht en na enkele dagen weer verlaten. De reden waarom de Romeinen zo ver ten noorden van de toenmalige grens van het Romeinse Rijk kwamen, blijft een mysterie. Misschien hadden ze net als mezelf een onweerstaanbare drang om te kijken wat er achter de volgende bocht ligt. Einderzucht.
Ik stop nog in Elspeet voor een paar drankjes en een Dame Blanche, de warmte hakt er in vandaag. Op de heide stukken is de hitte verzengend en er is wel wat duwwerk door zandstroken. Bij momenten is het alsof ik door een zandbak moet ploegen. Moe maar voldaan kom ik aan in Landgoed Mennerode. Ik voel me er een beetje in een resort voor gepensioneerden, maar het eten is heerlijk en het bed zacht.
Dag IV Elspeet – Zwolle
Ik laat het landgoed achter me, de benen zijn behoorlijk stijf. Even twijfel ik of de eenzame rollator in de hotellobby geen betere keuze zou zijn dan de beladen gravelfiets. Gelukkig zijn benen op een fiets vreemde dingen. Na een paar kilometer rustig ronddraaien komt het ritme terug en verdwijnt de twijfel. De Green Divide roept, ik volg.
Ik fiets door Kroondomein Het Loo. Het uitgestrekte landgoed is al sinds 1684 verbonden met het Huis Oranje-Nassau, toen stadhouder Willem III het jachtslot Het Loo kocht en er later Paleis Het Loo liet bouwen. Ik fiets over eindeloze gravelwegen en stille boslanen door een landschap dat dus ooit werd gebruikt als koninklijk jachtgebied. De stilte is indrukwekkend.
Fietsen in een natuurdocu
Een fel oranje vosje trippelt het brede gravelpad over en iets later schiet een marterachtige met de snelheid van Usain Bolt de weg over. Maar dan moet de echte bekroning van het Kroondomein nog komen.
Op een grindweg tussen de berkenbomen bereik ik een kleine heuveltop. En daar, een honderdtal meter verder, staat een enorme roedel herten. Tientallen dieren, misschien wel veertig of meer. De bokken dragen indrukwekkende geweien en de hele groep kijkt me met meer verwondering dan bewondering aan.
Voorzichtig probeer ik mijn telefoon boven te halen om een foto te maken. Een prachtig moment vastleggen, denk ik. Alleen hebben de herten daar duidelijk andere plannen mee. Nog voor ik de eerste foto kan nemen, komt de hele roedel in beweging. In een oogwenk verdwijnen ze met elegante sprongen tussen de bomen.
Geen foto dus. Maar misschien net daardoor een mooiere herinnering.
Goed gemutst fiets ik verder, moe maar voldaan. Er zijn nog stukken waar ik weer van de fiets moet om te duwen, maar ook heerlijke stukken lekker bergaf bollen aan hoge snelheid. Als ik in Zwolle aankom heb ik meteen een trein terug. In Naarden-Bussum fiets ik nog het korte stukje naar mijn gratis parkeerplaats in Naarden-Vesting en keer huiswaarts.
De Green Divide is een ongelofelijk mooie tocht met enorm veel afwisseling qua landschappen, een absolute aanrader. Bedankt Erwin!
Kaart Green Divide
* Voor wijzigingen, omleidingen enz. kan je de Komoot page van Erwin raadplegen.
Green Divide GPX downloaden
Praktische tips voor wie de Green Divide wil rijden
Route
Bewegwijzering
De Green Divide is niet bewegwijzerd zoals een klassieke langeafstandsfietsroute. Er staan onderweg geen speciale Green Divide-bordjes of wegwijzers die je van start tot finish begeleiden. Een GPS-toestel, fietscomputer of smartphone met de GPX-route is daarom onmisbaar.
Dat klinkt misschien uitdagend, maar in de praktijk bleek de navigatie eenvoudig. De route is zorgvuldig uitgewerkt en volgt voornamelijk bestaande paden, rustige wegen en gravelstroken. Met een GPX-bestand op je toestel hoef je eigenlijk alleen de lijn te volgen.
Hoe lang doe je over de Green Divide gravelroute?
De tijd die je nodig hebt hangt af van je gemiddelde snelheid, de hoogtemeters, de ondergrond en je stops onderweg. Met de calculator hieronder kun je de schatting aanpassen aan je eigen tempo.
Hoe lang duurt mijn route?
Bereken hoe lang je onderweg bent op basis van afstand, hoogtemeters, je gemiddelde snelheid en pauzes.
De berekende tijd is een richtwaarde. Je werkelijke snelheid hangt onder meer af van terrein, ondergrond, wind, conditie, bagage en technische passages.
Hoe wordt dit berekend?
De methodologie achter deze calculator.
Brown Divide?
Niet iedereen weet dat de Green Divide een seizoensgebonden alternatief heeft: de Brown Divide. Deze route werd eveneens ontwikkeld door Erwin Sikkens en is bedoeld voor fietsers die de Green Divide willen rijden tussen 15 september en 24 december. Tijdens die periode zijn delen van het Kroondomein Het Loo afgesloten, waardoor de originele route niet volledig toegankelijk is. Daarom werd een alternatieve route uitgewerkt die deze gesloten zones omzeilt.
De Brown Divide is vrijwel even lang als de Green Divide en volgt grotendeels dezelfde lijn door de Utrechtse Heuvelrug en de Veluwe. Alleen enkele trajecten op de centrale Veluwe werden aangepast om de route volledig legaal en toegankelijk te houden.
Voor wie de Green Divide buiten het hoogseizoen wil beleven, is de Brown Divide dan ook een uitstekend alternatief. Je krijgt vrijwel dezelfde bikepacking-ervaring, maar met de kleuren en rust van de Nederlandse herfst.
Overnachten langs de Green Divide
De Green Divide route is gelegen in een vrij toeristische streek op de Utrechtse Heuvelrug en Veluwe, er zijn dus heel veel mogelijkheden om er te overnachten. Er zijn (boerderij)campings, natuurcampings, B&B’s, hotels, natuurhuisjes, vakantieparken enz. In het hoogseizoen hebben sommige plaatsen wel een minimum verblijf van twee of drie nachten wat het voor fietsers soms moeilijk maakt. Zoek je verblijfplaatsen in functie van het aantal kilometers dat je per dag wil afleggen.
Ik verdeelde de 310 kilometers in vier dagen, dit waren mijn etappes met verblijf op of dicht bij de route.
| Station Naarden-Bussum – Camping/B&B De Tabaksschuur | 74 km |
| Camping De Tabaksschuur – Minicamping Ut Grûne Veld | 90 km |
| Minicamping Ut Grûne Veld – Landgoed Mennerode | 86 km |
| Landgoed Mennerode – Zwolle | 62 km |
Bevoorrading langs de Green Divide
Ondanks het afgelegen karakter van de Green Divide hoef je zelden lang zonder eten of drinken te zitten. De route loopt weliswaar grotendeels door bossen, heide en natuurgebieden van de Utrechtse Heuvelrug en de Veluwe, maar passeert regelmatig (vlak bij) dorpen waar je terechtkunt voor een lunch, koffie of het aanvullen van je voorraad.
Mijn ervaring was dat je nergens enorme hoeveelheden water of voeding hoeft mee te sleuren. Zolang je in de dorpen onderweg even stopt of om rijdt voor een broodje, supermarktbezoek of een terras, blijft de logistiek eenvoudig. Wel is het verstandig om altijd voldoende water mee te nemen tijdens warme dagen op de Veluwe, waar je soms langere tijd door natuurgebied fietst zonder voorzieningen tegen te komen. Ik kwam tegen het einde van een dag wel eens zonder water te zitten.
Plan je bevoorrading dus niet te strak. Buiten het hoogseizoen kan het onderweg rustiger zijn dan verwacht. Een extra energiereep of noodvoorraad in je frametas is dan geen overbodige luxe.
Hoe geraak ik er?
De Green- en Brown Divide is uitgetekend tussen de stations van Naarden-Bussum en Zwolle. Je geraakt er dus makkelijk met de trein. Of je zet je auto aan één station en keert na je tocht met de trein terug. Check de website van b-europe en/of NS voor dienstregelingen.
Ik zette de auto in Naarden Vesting omdat ik daar gratis kon parkeren.
Vergeet ook geen kaartje te kopen om je fiets mee op de trein te mogen nemen. Met de fiets op de trein in België/Nederland.
Weer op de Green Divide deze week
AMERSFOORT WEER DEZE WEEKLinks
- Meer fietsverslagen
- Limburg Divide – Geile Strecke
- Fietsen naar Amsterdam
- Website Erwin Sikkens
- Volg ons op Facebook en Instagram
- Vond je dit verslag nuttig? Geef ons een toffe review ❤️
De Green Divide is ongeveer 310 kilometer lang en verbindt de mooiste natuurgebieden van Midden-Nederland. De route loopt onder meer door de Utrechtse Heuvelrug, de Veluwe en verschillende bos- en heidegebieden. Dankzij de grote hoeveelheid onverharde paden voelt de route langer en avontuurlijker aan dan een gemiddelde fietstocht van dezelfde afstand.
De meeste fietsers rijden de Green Divide in twee tot vier dagen. Sportieve gravelrijders kunnen de route in een weekend afwerken, terwijl bikepackers vaak kiezen voor drie of vier dagen om onderweg meer tijd te nemen voor rust, horeca en bezienswaardigheden. Hoeveel dagen je nodig hebt, hangt af van je conditie, bagage en het aantal stops onderweg.
De Green Divide is ontworpen met gravelbikes in gedachten. Het grootste deel van de route bestaat uit gravelpaden, bospaden en rustige wegen. Brede banden van minstens 40 millimeter worden aanbevolen voor extra comfort en grip. Ook mountainbikes zijn uitstekend geschikt voor deze route.
De Green Divide is op haar mooist in het voorjaar en de zomer, wanneer de natuur volop in bloei staat. Ook de herfst is een prachtige periode dankzij de kleurrijke bossen op de Veluwe en de Utrechtse Heuvelrug. Houd er wel rekening mee dat delen van het Kroondomein Het Loo jaarlijks gesloten zijn. In die periode kun je uitwijken naar de alternatieve Brown Divide.
De Green Divide telt ongeveer 1.500 tot 1.700 hoogtemeters, afhankelijk van de gebruikte routeversie en navigatie. Dat maakt het een verrassend uitdagende route naar Nederlandse normen. Vooral de Utrechtse Heuvelrug en de Veluwe zorgen voor een aaneenschakeling van korte klimmetjes die zich gedurende de rit opstapelen.
Nee, een uitgebreide bikepacking-uitrusting is niet noodzakelijk. Omdat de route regelmatig langs dorpen, horeca en overnachtingsmogelijkheden loopt, kun je relatief licht reizen. Wie de Green Divide in meerdere dagen rijdt, heeft meestal voldoende aan een paar bikepackingtassen met kleding, voeding en basisgereedschap.
Foto’s Green Divide Nederland
Vragen of opmerkingen?
Heb je vragen of opmerkingen over deze route? Wil je je eigen ervaring delen? Onderaan deze page kan je een reactie geven.
Geef een reactie