Einstein wist al: “Het leven is als fietsen: om je evenwicht te bewaren, moet je in beweging blijven”. Actie dus! Een week lang trappen we door de Schotse Highlands, ergens tussen Inverness en Glasgow, terwijl de hoogtemeters er langzaam maar efficiënt ons moreel proberen te slopen.
Met veel goesting, iets te weinig training en het soort koppigheid die ontstaat na jaren lang samen pinten pakken en half overwogen beslissingen nemen, vertrekken we. Het leven is als fietsen… en dat gaan we voelen op de vele Schotse hellingen die er op foto’s net dat ietsje makkelijker uitzagen.
Inhoud
Fietsen dwars door Schotland op de ‘Lochs and Glens Way’
Dag I Inverness – Kincraig
↔ 83.2 km ↑ 971 m ↓ 740 m
Jaren geleden vertrokken we ook in Inverness voor onze vijfdaagse wandeltocht op de Affric Kintail Way, nu voelen we het vers ingevette zadelleer onder de nog roze billen. Veel tijd om sentimenteel te doen krijgen we niet. De route gooit ons meteen een paar nijdige klimmetjes voor de wielen. Meteen een kordate waarschuwing aan ons adres dat deze fietsreis van Inverness naar Glasgow geen fluitje van een cent zal zijn. Langs steile hellingen, afgeboord met felgele gaspeldoorn, stampen we onze stalen ros richting Aviemore. Hartslag in het rood, ego al licht gekneusd.
We volgen grotendeels National Cycle Route 7, al hebben we hier en daar eigen stukken in de route gesmokkeld. En op die delen zijn de beloningen meestal het grootste. Off-road, door zilverwitte berkenbossen met een prachtig uitzicht op de omliggende highlands.
En de echte beloningen? Die zitten niet in heroïsche sportprestaties, maar in de kleine momenten onderweg. Een frisse pint en warme sausage roll ergens halverwege. Een turfachtige whisky met zicht op de Cairngorms. Een afdaling die net lang genoeg duurt om je weer te laten geloven dat dit hele plan geniaal is.
Tegen de tijd dat we aankomen bij Forces Manor — een hotel uitgebaat door veteranen en door locals met opvallend veel plezier omschreven als “haunted” — hangt er bij minstens één van ons al een existentiële waas over het gezicht.
Dag één, en er zit al ene compleet op zijn tandvlees. We besluiten collectief dat het een hongerklop is. Dat klinkt alvast sportiever dan “hiervoor zijn we te oud”.
Met de nodige overmoed bestellen we vier Indische menu’s in de plaatselijke pub. Een kwartier later arriveert de bezorger met een doos ter grootte van een kleine auto. Aan de toog ontstaat gegniffel. De vaste stamgasten wisselen blikken uit die ergens schommelen tussen medelijden en entertainment.
In minder tijd dan sociaal aanvaardbaar is, werken we ons door een bacchanaal van bakken rijst, romige curry’s, naan broden en pikante bijgerechten. Met (goed) gevulde maag en opgeheven hoofd verlaten we de pub.
Dag II Kincraig – Pitlorchy
↔ 90.51 km ↑ 786 m ↓ 859 m
De volgende dag gaan we met frisse moed terug op weg, de weg klimt gezapig voor 50 kilometers. “Gezapig” is trouwens een eufemisme in Schotland. Het suggereert iets aangenaams, een licht glooiend traject met hier en daar een vriendelijk heuveltje. In werkelijkheid betekent het vooral: een eindeloze vals platte klim die ons mentaal langzaam fileert.
Onderweg stoppen we aan de distelerij van Dalwhinnie waar een bende Italiaanse motards onze fietsen met een goedkeurende blik bekijken. Een klein moment van internationale erkenning. Geen woorden nodig. Gewoon een knikje tussen mannen op wielen. ‘Molto bene’.
Wanneer we uiteindelijk de Pass of Dalwhinnie oversteken — het hoogste punt van de hele trip — klinkt er her en der een vreugdekreet. Vanaf hier ligt nog zo’n dertig kilometer voor ons. Maar vooral: dalend!
Waar we enkele uren eerder nog als bezwete lastdieren tegen de zwaartekracht vochten, veranderen we nu in overmoedige pubers op twee wielen. Soms nog wat bijtrappen op de grote plaat, soms gewoon pure kamikaze-duikvluchten richting vallei, met de haren in de wind en nul rationeel risicobesef. De kilometers verdampen.
Zoals steeds is er weer voldoende ruimte voor de nodige levenskwaliteit: schandalig dure broodjes met vet lamsvlees, een welverdiende pint en het soort doelloos terrasvertier, inclusief scheve moppen, waar we goed in zijn.
Met hernieuwd optimisme rollen we Pitlochry binnen. We hebben het hoogste punt achter de rug. Het zwaarste ligt nu zeker achter ons. Of dat denken we toch in onze grenzeloze naïviteit.
Dag III Pitlorchy – Killin
↔ 67.88 km ↑ 813 m ↓ 823 m
We zijn vroeg uit de veren, doen ons nog te goed aan een grote koffie met heerlijk krakkende croissants in de lokale bakkerij en gaan weer de baan op. Buiten hangt die frisse Highland-lucht die je instant productiever doet voelen dan je in werkelijkheid bent.
Na twintig kilometers gaan we even van de route voor een stevig Schots ontbijt uitgevonden voor mensen zonder cholesterolwaarden. Eieren, worst, spek, bonen, toast, black pudding,… — een maaltijd waarvan je cardioloog spontaan in lichte paniek zou geraken.
Om dit alles af te toppen gaan we daarna nog even de whisky distellerij van Dewar’s bezoeken, en natuurlijk proeven. De slimste van den hoop, tijdelijk overmand door zijn verantwoordelijke geest, weet de rest ervan te overtuigen om voor één deftige whisky te gaan en de ‘proeverij’ van verschillende glaasjes aan ons te laten passeren. Zodoende nippen we met stijl aan één goeie 25-jarige dram, alsof we hier enkel voor de ronde smaaknuances, geturfde aroma’s en lichte houttonen zijn.
In het dorpje Dull, verbroederd met Boring in Oregon USA, stoppen we voor een grappig foto momentje. Exact dat soort infantiele humor waar vier volwassen mannen onredelijk veel plezier uit halen. Langs het miezerige Loch Tray trappen we verder richting Killin. Ook vandaag meer dan 800 hoogtemeters maar we geraken het stilletjes gewend. Er sluipt een ritme in de dagen. Eten, trappen, klagen, lachen, stijgen, dalen, opnieuw eten, opnieuw zagen,… en hier en daar iets te drinken. Het lichaam protesteert minder luid. Of misschien luisteren we gewoon slechter.
Dag IV Killin – Drymen
↔ 70.48 km ↑ 1083 m ↓ 1052 m
De voorlaatste dag blijkt de zwaarste te zijn, daar kwamen we al doende achter. Niet dat iemand dat vooraf had voorspeld natuurlijk. Waarom zou je de route grondig analyseren als je ook gewoon collectief optimistisch kan zijn? De eerste vijf kilometers zijn al een serieuze beproeving. We rijden bijna de hele rit off-road en tikken vandaag meer dan 1080 hoogtemeters aan. Maar het landschap blijft onderweg schaamteloos prachtig. We vatten de klimmen elk op een eigen tempo aan, pedaleren op het klein verzet.
Het venijn zit uiteraard in de staart. Alsof de route nog één laatste fysische en psychologische nekslag wil uitdelen, wacht er op het einde twee lange, bitse beklimmingen die de laatste reserves uit onze benen persen. Zo een klim waarbij je niet meer nadenkt in kilometers, maar in mini-doelstellingen. Tot die boom. Nu tot dat hek.
Maar ook dan volgt er weer de beloning, een glorieuze afdaling richting Drymen. Lang, snel en genoeg wind in het gezicht om je weer even twintig te voelen. Beneden wacht de echte finishlijn: Guinness. Donker, koud en voorzien van een roomwitte kraag. Het is gezellig druk in het dorpje dat vooral word ingenomen door wandelaars op de West Highland Way.
Dag V Drymen – Glasgow
↔ 51.39 km ↑ 314 m ↓ 320 m
Vandaag staat enkel nog het binnenrijden op het programma. Al blijkt ook dat minder vrijblijvend dan gehoopt. De laatste 50 kilometer malen we af op routine, vermoeide benen en de wetenschap dat er straks geen hoogtemeters meer volgen. Net op tijd halen we onze trein richting Newcastle. De fietsreis zit erop, maar de dag nog lang niet.
In een schrale pub waar de tandefee bij de aanwezigen iets te veel is langs geweest en de pinten sneller vloeien dan verstandig, eindigt de avond in luidruchtige karaoke en een sfeer die ergens balanceert tussen chaos en pure gezelligheid. Over de details zwijgen we wijselijk.
Wat blijft, is alweer een heerlijke tocht vol hoogtemeters, whisky, pijnlijke spieren en vooral veel kameraadschap. En zoals altijd: nog voor we goed en wel thuis zijn, wordt alweer voorzichtig over een volgende trip gesproken. “Het leven is als fietsen: om je evenwicht te bewaren, moet je in beweging blijven”
Fietsen Inverness naar Glasgow kaart
GPX fietsen Inverness naar Glasgow
Fietsen Inverness naar Glasgow praktisch
Vervoer
Om in Inverness te geraken hadden we wel wat tijd nodig. Van uit België namen we de trein naar Amsterdam. Dit ging vrij vlot met de trein tussen Antwerpen en Amsterdam. Je reserveert best op tijd en koopt apart een ticket voor je fiets. Op de Eurocity direct kunnen fietsen, op de Eurostar voorlopig nog niet tenzij gedemonteerd.
Van uit Amsterdam fietsten we naar IJmuiden (35 km) waar we de ferry namen. De boot doet er heel de nacht over om tot in Newcastle te geraken, dus boek best een kajuit.
In Newcastle namen we de volgende ochtend de trein naar Inverness, deze deed er ongeveer een goed vijf uur over. Er konden maar twee fietsen per trein dus we moesten opsplitsen. Reserveer van de moment dat het mogelijk is (3 maanden op voorhand), zeker in het hoogseizoen. We zagen verschillende fietsers die niet mee op de trein konden.
Op de terugweg namen we dezelfde route maar dan van Glasgow naar huis.
Overnachten
We kozen ervoor om niet te kamperen en van hotel naar hotel te rijden. Op tijd boeken was wel nodig. Het was niet altijd even makkelijk, daardoor zijn de fietsdagen soms langer en soms korter. Onze etappes:
| Inverness | → 83 km → | Kincraig |
| Kincraig | → 90 km → | Pitlochry |
| Pitlorchy | → 68 km → | Killin |
| Killin | → 70 km → | Drymen |
| Drymen | → 51 km → | Glasgow |
Kamperen
Je tent opstellen in de vrije natuur is in Schotland toegelaten voor één nacht, natuurlijk zijn er wel regels die zijn samen gevat in de Outdoor Acces Code. De Land Reform (Scotland) Act 2003 zorgt ervoor dat iedereen wettelijk toegangsrecht heeft tot het grootste deel van van Schotland, echter moeten deze rechten op verantwoorde wijze worden uitgeoefend. Lees er meer over in ons artikel over wildkamperen.
Er bevinden zich weinig campings op de route, enkel tegen het einde aan heb je de Cobleland Campsite en Drymen Camping. Je zou dus in combinatie met wildkamperen volgens de regels deze tocht ook met de tent kunnen doen.
Bewegwijzering
We volgden grotendeels de ‘Lochs and Glens Way‘ (Na Lochan agus slighe na Glinne). De fietsweg verbindt Glasgow en Inverness en is een spectaculaire route dwars door het hart van Schotland.
De route voert langs beide nationale parken van het land en de majestueuze landschappen van de Hooglanden rond Loch Venachar, Loch Lubnaig en Loch Tay. Meer informatie over tijdelijke routeomleidingen of -afsluitingen vindt u op de Sustrans website.
De Lochs and Glens fietsroute maakt grotendeels deel uit van het Britse netwerk National Cycle Network Route 7 (NCN 7).
Dat betekent dat je onderweg deze bewegwijzering ziet:
- Blauwe borden met een wit fiets-icoon + het cijfer 7
- Kleine rode vierkante bordjes met “7” (typisch Sustrans)
- Richtingspijlen met soms bestemmingen erop
- Op rustige wegen of offroad stukken: paaltjes met NCN-logo
Bevoorrading
In de dorpjes onderweg waren meestal wel kleine winkeltjes te vinden. Tussen de dorpjes zijn er weinig winkels te vinden. Pubs serveren meestal ook maaltijden en je komt ook een paar brouwerijen en distilleerderijen tegen.
Identiteitsdocumenten
Tot 30 september 2021 volstond een Belgische/Nederlandse identiteitskaart om naar het Verenigd Koninkrijk te reizen. Vanaf het moment dat op 1 oktober 2021 de Brexit een feit werd is een geldig paspoort voor het VK noodzakelijk.
Als EU-burgers geen paspoort hebben, kunnen ze de toegang tot het VK worden geweigerd. Alle info omtrent het aanvragen van een paspoort (ook wel eens reispas genoemd) vind je op de website van Buitenlandse zaken.
In Groot-Brittannië ben je niet verplicht je paspoort op zak te hebben dus dat kan je in Schotland veilig op je kamer laten liggen.
ETA Verenigd Koninkrijk
en Electronic Travel Authorization (ETA) is vanaf 2 april 2025 verplicht voor alle Belgische en Nederlandse reizigers die naar het Verenigd Koninkrijk willen reizen voor een kort verblijf (maximaal 6 maanden). Het is geen visum, maar een voorafgaande autorisatie die online aangevraagd moet worden.
Waarom heb je een ETA nodig?
- Veiligheid: Het helpt bij het screenen van reizigers voordat ze het VK betreden, wat de veiligheid verhoogt.
- Snellere Grenscontroles: Reizigers met een ETA kunnen sneller door de grenscontroles.
Hoe vraag je een ETA aan?
- Online Aanvraag: Je kunt de ETA eenvoudig online aanvragen via de GOV.UK website of de UK ETA-app.
- Kosten: De aanvraag kost £16.
- Benodigde Informatie: Je hebt contact- en paspoortgegevens nodig, een geldige foto en je moet enkele vragen beantwoorden.
ETA-app
Zorg ervoor dat je de ETA ruim voor je reis aanvraagt en vul de ETA nauwkeurig in om problemen te voorkomen.
Download de app via onderstaande knoppen rechtstreeks voor Apple- of Android toestellen of scan de QR-code.
Betaalmiddelen
In het Verenigd Koninkrijk betaal je met ponden of officieel Pond Sterling (GBP) (£), onderverdeeld in pence (GBP 1 = 100 pence). Hieronder vind je de huidige wisselkoers en bereken je je eigen bedrag.
Er zijn in dorpen en steden geldautomaten waar men met bank- of kredietkaarten terecht kan: Maestro, Visa, Mastercard, American Express.
Niet alle winkels aanvaarden American Express. In geval van verlies, diefstal of fraude met een Belgische krediet- of bankkaart, neem onmiddellijk contact op met Card Stop (0032 78 170 170).
Over het algemeen kan je bijna overal elektronisch betalen in Schotland en England. Wij hebben geen geld afgehaald.
Weer Schotland
SCHOTLAND WEER DEZE WEEKLinks
- Fietsen naar Berlijn
- Met de fiets naar Londen
- Op de fiets naar Parijs
- Al fietsend naar Luxemburg
- Fietsen naar Amsterdam
- Avenue Verte Parijs – Londen
- Volg ons op Facebook en Instagram
- Vond je dit verslag nuttig? Geef ons een toffe review ❤️
Foto’s fietsen Inverness naar Glasgow
Geef een reactie