Naar jaarlijkse traditie trokken we in de herfst weer de bergen in — dit keer niet naar het mistige Duitsland, maar naar de de Amalfikust om te hiken op de zonovergoten flanken van het Lattari-gebergte.
In vijf dagen wilden we het ruige Amalfische schiereiland onder Napels doorkruisen: 75 kilometer en ruim 5000 hoogtemeters vol zeezichten, zweet, pasta en basta! (daarover meer in het verslag).
Wat volgde was een tocht die alles had: adembenemende panorama’s, goddelijk eten, een vleugje mythologie en meer plotwendingen dan een Griekse tragedie.
Inhoud
Hiken langs de mythen van de Amalfikust
Dag I Massa Lubrense – Torca
↔ 16.20 km ↑ 1140 m ↓ 905 m
Na een heerlijk nachtje in Sorento nemen we de lokale bus naar het slaperige bergdorpje Massa Lubrense op het uiterste punt van het Sorrentijnse schiereiland. Al na de eerste meters wordt duidelijk dat deze vijfdaagse geen “walk in the park” gaat worden, maar eerder een stevige beproeving voor kuiten en karakter. Over steile paden klimmen we omhoog, de strakgespannen beenspieren protesteren maar het prachtige zicht vanuit de olijfgaarden boven de Tyrreense Zee maken veel goed.
Onderweg houden we halt bij een typische tabaccheria voor een doppio — twee shotjes stroperige espresso waar een lepel bijna rechtop in blijft staan. De smaak is intens, vol en waarschijnlijk sterk genoeg om een klein paard wakker te krijgen. Met het cafeïneshot in de flanellen benen en een hartslag van 180 trekken we verder.
Over verlaten paden en mythische uitzichten
Na een kruisweg, letterlijk en figuurlijk, naar de Monte San Costanzo is het ons ook duidelijk dat de CAI-300 geen heel druk belopen pad is. Soms zijn we meer aan het bush craften dan aan het wandelen. Het maakt het avontuur er enkel groter op, en bovendien zijn de uitzichten magnifiek. We wandelen langs steile kliffen met prachtig zicht op de glinsterende zee of het gaat door vochtige bossen vol bloeiende boshyacinten. De stilte op de bergflanken wordt enkel doorbroken door kerkklokken die van ver beneden de berg opstijgen.
Kamperen bij de Sirenen
Na een paar ijskoude biertjes in de zon op het strand van Pisciariello wacht ons een stevige klim. Het zweet parelt op de voorhoofden en hier en daar klinkt een stevige vloek. Uiteindelijk bereiken we een kampplaats iets voorbij Torca, met uitzicht op de kleine Li Galli-eilanden. Terwijl Lotte de tent opzet, maakt Stijn vuur en tovert ondergetekende een klassieke Pasta alla Carbonara op tafel. De geur van gezwollen rook, vette guanciale en pecorino mengt zich met de zilte zeebries.
’s Avonds, bij het knisperende kampvuur, kijken we naar het steeds donker wordende silhouet van de Li Galli eilanden voor ons. Volgens de mythe sprongen de Sirenen hier in de diepte toen Odysseus ongevoelig bleek voor hun gezangen. Het is niet moeilijk te begrijpen waarom deze half-Godinnen hun thuis op deze plaats uitkozen: het uitzicht is werkelijk betoverend. Met straffe verhalen en nog straffere Italiaanse kruidenbitter gaan we de nacht in.
Dag II Torca – Positano
↔ 15.25 km ↑ 943 m ↓ 1216 m
De klim naar Monte Comune: wandelen tussen geurende struiken
De broers zijn vroeg wakker en monter, zus moet mee. Pannenkoeken met choco als ontbijt leggen een stevige fond voor de volgende stapdag. Die gaat meteen start met een flukse klim om nadien terug af te dalen naar Cepano.
Daar doemt de Monte Vico Alvano voor ons op. Met ongeloof wordt de (retorische) vraag geopperd of we daar écht naar boven moeten. De eigenaars van het Collona kasteel doen er alles aan om wandelaars van hun domein te houden maar het routepad loopt wel degelijk door het koele kasteelpark. Ondanks de vele verbodsbordjes wandelen we dus door de barokke poort.
De eerste klim valt uiteindelijk wel mee, het smalle pad zigzagt gezapig naar boven tussen struiken met rozemarijn, zomertijm, olijfkruid, wilde venkel, roze peper… we wrijven de specerijen gretig tussen onze handpalmen en binnen de kortste keren ruiken we als een wandelende kruidentuil.
De beklimmingen volgen elkaar op, steeds hoger stijgen we. De oudste broer roept iets te snel: “We zijn boven” als blijkt dat er nog 200 hoogtemeters moeten overwonnen worden tot aan het plateau op de Monte Commune. Na nog een laatste ‘effort’ bereiken we dan toch de bergvlakte. De goden zijn ons vandaag goedgezind: ook hier zijn de uitzichten immers weer hemels. Links schittert de baai van Napels in de zon, rechts strekt de betoverende Tyrreense kust met dobberende vissersbootjes zich voor ons uit.
Een afdaling naar Positano, terug naar de wereld van de stervelingen
De afdaling is zwaarder dan eender welke voorgaande klim. Op vier kilometer dalen we van 900 meter naar zeeniveau via ongelijke trappen en wilde paden. Uiteindelijk bereiken we het wondermooie Positano, waar de geuren van verse pasta en stroperige limoncello de lucht vullen.
“Nergens anders vindt de kruising van land en water met zo’n wederzijdse metamorfose plaats als in Amalfi“
SALVATORE QUASIMODO
Tussen de vele Amerikanen die alles luidkeels “AMAAAA…ZING!!!” vinden, genieten we van overheerlijke pizza en wijn. Even zijn we niet zoals Odysseus op pad maar gewoon reizigers die dol zijn op Italië.
Dag III Positano – Bomero
↔ 16.11 km ↑ 1253 m ↓ 684 m
Het Pad van de Goden: een beproeving voor stervelingen
De volgende dag wacht de koninginnenetappe: het legendarische Pad van de Goden (Sentiero degli Dei). Hier, volgens de mythologie, wandelden de goden zelf van het hemelse plateau van Agerola naar de zee om de loktroep van de sirenen te aanhoren. Vandaag trotseren wij als gewone stervelingen datzelfde pad — waarschijnlijk met iets minder gratie en veel meer gezucht.
Lotte besluit even godin-af te zijn en reist met de bus vooruit naar Ravello. Wij beginnen eraan met een klein hartje, stapje voor stapje, via 2000 trappen en bergpaadjes.
Met een flinke dosis ijver ondergaan we onze calvarietocht, er lijkt geen einde te komen aan de opeenvolging van stenen trappen. De korte, vlakkere stukken zijn een verademing, maar net wanneer je denkt dat het voorbij is, doemen er alweer nieuwe hoogtemeters en eindeloze rijen stenen trappen op.
Na enkele uren klimmen verschijnt op een rots een maagdelijk wit Jezusbeeld dat ons met open armen verwelkomt. Misschien begroet hij ons, misschien lacht hij ons uit. Hoe dan ook: selfie met De Here-Jezus is een must. Grazie agli dei!
Een gapende wonde
Het pad dat wij vervolgens nemen, in tegenstelling tot de meeste toeristen, is weinig belopen en overgroeit. Bij een hoge gladde rots schuif ik uit, beland brusk vooruit gebogen met mijn handen op de grond terwijl mijn rechterscheenbeen over een scherpe kalksteen schuurt.
“Pijn gedaan?”, vraagt de Stekkie. “Nee, nee,… ça va “. Als ik met mijn hand aan mijn scheenbeen voel blijkt het minder oké… donkerrood bloed gutst uit een diepe snee die flink open staat. Damn!
Interim dokter Stijn ontsmet en verbind het been met gaas waarna hij het nog eens stevig dicht trekt met een rek van een onderbroek en me zo bombardeert tot een Italiaanse berg fashionisto.
We beginnen aan een lange afdaling waar het bovendien heel moeizaam navigeren is omdat de paadjes moeilijk te vinden zijn. Uiteindelijk besluiten we een droge rivierbedding te volgen, alle water loopt naar de zee nietwaar.
Op de tanden bijten
Na een uurtje of twee strompelen we Bomero binnen. Wanneer ik het woord “Medico” op een raam spot, besluit ik dat dit het moment is om m’n been professioneel te laten beoordelen — of op z’n minst door iemand in een witte jas. Binnen tref ik drie mannen die eruitzien alsof ze niet per se zaten te wachten op een klant. Na wat aarzelend gemompel en veel betekenisvolle blikken wordt er eentje naar voren geschoven: de ongelukkige die mijn been mag inspecteren.
Wat volgt is een concerto van diepe zuchten, druk Italiaans gemompel, en een indrukwekkende choreografie van handgebaren. Mama Mia!
De man — met de looks van Paolo Maldini na een slechte nacht — vraagt me minstens tien keer in gebroken Engels of hij een ambulance moet bellen om ons naar Salerno te brengen. Ik vraag minstens even vaak of hij het wil naaien. Na een hoop dramatisch oogrollen en theatrale kreunen gaat hij eindelijk overstag.
Een meesterwerk van functionele lelijkheid
Wanneer hij eindelijk aan zijn taak begint, bekruipt me het ongemakkelijke gevoel dat deze man misschien niet de lokale arts is, maar eerder de slager van aan de overkant. Met de overtuiging van iemand die gisteren nog gehakt draaide, drukt hij stevige watten met ontsmettingsmiddel in de gapende wonde. Dan — zonder verdoving, zonder pardon — begint hij te naaien. Bij elke steek trek ik een grimas.
Na een kwartiertje lijkt Dr. Oetker klaar met zijn kunstwerk: het scheenbeen terug dicht, een fraai verband errond — een waar meesterwerk van functionele lelijkheid. Grazie mille!
We krijgen een handgeschreven kattebelletje voor antibiotica (doktersvoorschrift is blijkbaar optioneel in dit dorp), hoeven niks te betalen en krijgen er zelfs een geheimhoudingsplicht in ware maffiastijl bij: tegen niemand zeggen dat we hier geweest zijn!
De apotheker speelt het spel vrolijk mee en schuift de pillen zonder verpinken over de toonbank, met er bovenop nog wat extra windels en plakkers — klantvriendelijkheid 10/10. Het is ondertussen te laat om nog de bergen in te trekken, dus besluiten we via Amalfi de bus naar Ravello te nemen. Een dag vol adrenaline, amateurchirurgie en Italiaans drama — precies wat je niet in de reisgids vindt. Heerlijk!
Ravello
In het mooie Ravello worden we verenigd met zus lief. Het is er prachtig! In de tuinen van deze stad lijkt de tijd stil te staan. Misschien omdat hier, volgens de legende, de goden zelf neerstreken om er te rusten.
Bij een drankje en heerlijke pizza stellen we de rest van trip bij. We besluiten de tocht korter te maken — mijn been is het daar roerend mee eens — en nog te wandelen tot Maiori via het betoverende Sentiero dei Limoni, het Citroenenpad.
Na het zeestadje gaat het immers terug de bergen in en is het terug 800 hoogtemeters stijgen. Dat lijkt ons niet zo verstandig met een pas genaaid scheenbeen.
Dag IV Ravello – Maiori
↔ 7.02 km ↑ 298 m ↓ 659 m
Sirenen gezang op een begrafenis en zoet gebak
Zo gezegd zo gedaan, de volgende dag dalen we af richting het mooie Minori. Als we een massieve steen vol kleurrijke bloemen zien staan steken we luidkeels een ‘Happy Birthday’ af aan de bloemenzee en grappen we dat we die voor Lotte haar verjaardag geregeld hebben.
Niet veel later hebben we door dat we naast het (prachtige) kerkhof staan en er net een begrafenis aan de gang is. Met het schaamrood op de al gebronzeerde wangen dalen we snel verder af.
Na een begrafenis mag je normaal naar de koffie. Eens aan de kustlijn laten we ons voor Lotte haar verjaardag graag eens goed verwennen in Sal de Riso, één van de beste patissiers van Italië.
Sentiero dei Limoni
Bij een heerlijke dampende espresso eten we de fijnste stukken gebak, het ene nog lekkerder dan de andere. Met een gelukzalig gevoel beginnen we achter de kathedraal van Minori aan de Senteiri di Limone, het citroenenpad.
Het voetpad kronkelt over de bergflanken langs de kust en is omgeven met terrassen vol grote, aromatische citroenstruiken. De citroenen van Amalfi worden bij de beste van de wereld gerekend en hebben een beschermde oorsprongsbenaming.
In Maiori staken we onze tocht die door omstandigheden een vierdaagse is geworden. De Amalfikust blijft een plaats waar mythologie en werkelijkheid prachtig in elkaar overvloeien. Tussen de kliffen, geuren en zeeën voel je nog steeds het gefluister van de Sirenen, het zuchten van Odysseus, en misschien — heel even — de adem van de goden zelf. Na een deugddoend biertje volgen nog een paar mooie dagen in Vietre sul Mare, Napels en Ischia.
Hiken Amalfikust kaart
*Uiteraard hebben we spijtig genoeg zelf niet de hele tocht kunnen doen, hieronder geven we de volledige route en GPX mee. Deed je zelf deze trail? Laat ons zeker in de comments weten hoe de het was.
GPX hiken Amalfikust
Praktische informatie hiken Amalfikust
Vervoer naar de Amalfikust
Auto
Van uit Brussel is het 1700 kilometer rijden tot op het Sorrentijnse schiereiland.
Openbaar vervoer naar het Sorrentijnse schiereiland
Met de trein naar de Amalfi kust is mogelijk maar reken een (lange) dag met veel overstappen om er te geraken. De meest gekozen route is Brussel > Parijs > Lyon > Turijn > Napels > Sorrento
In Sorrento namen we de lokale bus naar de start in Massa Lubrense.
In Salerno of iets vroeger in Vietre sul Mare kan je met de trein terugkeren naar Napels. Er rijden ook genoeg bussen rond op het schiereiland die je van plaats naar plaats kunnen brengen.
Vliegtuig
Er zijn twee luchthavens in de buurt van Amalfi. De luchthaven van Napels en deze van Salerno. Van in Napels is het nog een klein uurtje op de trein richting Sorrento. Je kan ook een boot pakken in Napels naar Sorrento, leuker maar iets duurder dan de trein.
Bewegwijzering als je gaat hiken aan de Amalfikust
Wij volgende op deze tocht grotendeels de CAI-300 hiking trail van de Italian Alpine Club. De ‘Alta Via dei Monti Lattari’ wandelroute van de Italiaanse Alpenclub is blijkbaar relatief onbekend. Zoals veel Grote Routepaden is deze trail aangegeven met de kenmerkende rood-witte streepjes.
We namen echter niet de hele route over en legden soms onze eigen accenten, de GPX is dan ook handig wil je onze route volgen (die ook korter is dan de CAI 300). Het moet gezegd worden dat sommige delen van deze trail weinig bewandeld worden (het is ons een raadsel waarom niet want het is een prachtige trekking). Daardoor zijn sommige delen wat verwilderd en lijkt het soms wel dat je een beetje moet bushcraften. Maar dit viel allemaal goed mee en was deel van het avontuur, dus laat je zeker niet tegen houden.
Heb je last van hoogtevrees zitten er misschien hier en daar wel wat passages in die het hartje wat sneller doen kloppen maar niks onoverkomelijks.
Gidsen en kaarten
Een echte gids of kaart van deze lange afstandsroute is er niet, er zijn wel veel boeken die de wandelingen langs de Amalfikust beschrijven.
Bevoorrading tijdens je hike aan de Amalfikust
Je komt regelmatig in kleine dorpjes of wat grotere agglomeraties aan de kust. Verwacht geen grote supermarkten maar kleine buurtwinkeltjes waar je je kan bevoorraden.
In de kleinere dorpjes is meestal niet zo veel, in de grotere heb je meestal tal van faciliteiten zoals restaurants, pizzeria’s en bars om iets te eten of drinken. Water vind je onderweg weinig dus sla in in de dorpjes, waar meestal ook wel een fontein is in nood (filteren!).
Hiken Amalfikust: Overnachten
Er zijn tal van mogelijkheden om deze tocht te plannen met overnachtingen in hotelletjes en B&B’s. Reken niet meer dan 15 km wandelen per etappe aangezien er heel wat hoogtemeters zijn te overbruggen.
Er zijn ook enkele campings/glamping op de route en wildkamperen is zeker mogelijk (Leave No Trace). Kijk wel heel goed op je (digitale) kaart waar je zou kunnen kamperen. Je wandelt meestal op zeer steile kliffen en de vlakke plaatsen om je tent op te zetten zijn beperkt.
Weer Amalfi
AMALFI KUST WEERLinks
- Volg ons op Facebook, Instagram en Strava
- Vond je dit verslag nuttig? Geef ons een toffe review ❤️
- Meer hikes in Italië:
Foto’s hiken Amalfikust
Vragen en opmerkingen over hiken aan de Amalfikust
Heb je een vraag of een opmerking? Stel ze helemaal onderaan deze pagina.
Geef een reactie