Limburg Divide – Geile Strecke: Mijn lief betichte me — met de grootste liefde, uiteraard — van een beetje macho te zijn. Na wat verbaal tegenstribbelden, werd ik prompt geherkwalificeerd tot “Een haantje dan misschien”. Ik staakte deemoedig mijn betoog, knikte met lichte tegenzin instemmend en dacht: fair enough.
Ze kent me, op sommige vlakken, beter dan ik mezelf. Want zodra de glorie van de Green Divide, eerder deze zomer, was uitgezweet en de zadelpijn weggeëbd, was er weer dat stemmetje in mijn hoofd dat fluisterde: ‘Komaan Bart, een volgend avontuur!’
Voor je het weet: fiets achterin de auto, bidons gevuld, moreel halfvol, en een route die klinkt als een epische veldslag — de Limburg Divide.
220 kilometer tussen Nijmegen en Maastricht. Drie dagen gravel, Maasvallei, bossen, Venlo, Sittard. Gewoon vertrekken, misschien onderweg iets tegenkomen dat lijkt op zelfinzicht. En als dat niet lukt, is er altijd nog straffe koffie of een fris biertje. Op avontuur waar ik achteraf weer ongegeneerd macho‑man‑stoer over kan doen. Liefjes hebben altijd meestal gelijk!
Drie dagen Limburg Divide – Geile Strecke
Dag I Nijmegen – Venlo
Wil je weten hoeveel tijd je ongeveer nodig hebt? Open de calculator en vul afstand en hoogtemeters in.
↔ 91.5 km ↑ 463m ↓ 448 m
In Nijmegen bestel ik nog snel twee kaneelkoeken en een loeihete koffie. Die koffie werk ik met iets te veel enthousiasme naar binnen, waardoor ik nog voor de eerste pedaalslag het gevoel krijg dat mijn slokdarm een crematie achter de rug heeft.
Nijmegen ontwaakt, ik klim rustig naar boven en bevind me al snel in de natuur van het stuwwallenlandschap dat ontstond tijdens de ijstijd. Hoe verder ik richting Maasdal fiets, hoe meer dat kenmerkende landschap verandert. De Limburg Divide laat zich hier meteen van haar beste kant zien: gravelstroken, bospaadjes en vooral veel groen.
Mijn eerste drieduizender
Op de Sint-Jansberg moet ik even halt houden bij een heerlijk bord… Ik beklim de Col du St.-Jean, alt. 3200… centimeter 😀 Mijn eerste drieduizender op de fiets kan ik afvinken, ik voel de trots tot in mijn kuiten.
Ik spot nog een sticker van Café Mombasa, bij ons achter de hoek in Antwerpen, en eentje van de Geile strecke (bijnaam van de Limburg Divide) op het grappige bord.
Ik ben er… NOT
In Gennep ziet de markt er gezellig uit, maar ik fiets door. Er moeten kilometers gemaakt worden. Ik passeer nog een soort kerk of kapel met de tekst Ik ben er. Een mooie boodschap, alleen niet voor mij.
Maasduinen
De Maasduinen zijn prachtig, maar met het warme weer van de laatste maanden is er ook veel mul zand. Dat kan je hebben met duinen natuurlijk. Ik trap me aan het Reindersmeer een weg door de zandbak, Te snel fietsen en het achterwiel begint alle kanten op te zoeken, te traag fietsen en ik sta stil. Het ideale tempo bevindt zich ergens op het klein verzet laveren en stilstaan.
Onze-Lieve-Vrouw van Altijddurende Bijstand, NOT
De kilometers laten zich voelen, ik neem me voor om aan het volgende bankje te stoppen. Zoals dat met goede voornemens gaat: zolang je geen bankje nodig hebt, kom je er elke honderd meter eentje tegen. Zodra je doodmoe bent en dringend ergens wilt neerploffen, verdwijnen ze miraculeus uit het landschap.
Op de kaart zie ik iets verder de Kapel van Onze-Lieve-Vrouw van Altijddurende Bijstand. Klinkt veelbelovend. De Heilige Maagd blijkt echter nogal strikt in haar interpretatie van het woord ‘altijddurend‘ en bijstand staat blijkbaar ook niet in haar woordenboek. Een bankje voor een vermoeide fietser: nope. Ik vloek binnensmonds, Maria kijkt niet op of om.
Uiteindelijk kom ik aan in het bruisende Venlo waar ik mijn intrek neem in het Alt Weishoes, een voormalig weeshuis voor de goede verstaander van het Limburgs. Een Duveltje, korte wandeling en een massieve hamburger later kruip ik vroeg onder de lakens. Dag één zit erop. Mijn eerste kennismaking met de Geile Strecke smaakt naar meer, de benen denken er voorlopig nog even anders over.
Wat is de Geile Strecke?
Geile Strecke is de bijnaam voor de Limburg Divide, de gravelroute van Nijmegen naar Maastricht. De Duitse term betekent vrij vertaald zoiets als “vette route” en verwijst niet alleen naar het landschap, maar ook naar de lange, snelle gravelstroken waarop je kilometers kunt vreten zonder al te veel gedoe.
Dag II Venlo – Sittard
↔ 88 km ↑ 404 m ↓ 384 m
Bij Bakker Bart — waar anders — haal ik vier koffiekoeken en een dampende kop troost. Een oudere vrouw begint tegen me te praten. Ze vertelt enthousiast iets wat waarschijnlijk bijzonder interessant is. Ik versta er geen jota van. Mijn kennis van het plaatselijke dialect is ongeveer even groot als mijn profane kennis van de vrouwelijke psyche – nauwelijks vermeldenswaardig.
Ik glimlach dus vriendelijk, knik op de juiste momenten en hoop vooral dat ze geen vraag stelt waarop ik moet antwoorden. Een beproefde methode. Snel de fiets op dan maar!
Grensgeval
Ik duik de landgrens over met Duitsland en blijf de rest van de dag met die grenslijn flirten. Het is er heerlijk fietsen, perfecte gravelstroken. Ik spot verschillende hertjes, rijd door het Brachter Wald, een voormalig militair domein dat dienst deed als een groot Brits munitiedepot uit de Koude Oorlog.
Door de band genomen…
Ook Nationaal Park De Meinweg is ontzettend afwisselend en mooi, een landschap met bos, heide en leuke hoogteverschillen. Op een van de singletracks slipt mijn achterwiel wat weg, ik stop even om te kijken. De band staat wat plat dus pomp ik deze terug op. Een kilometer of vijf later terug van dat… er is duidelijk iets mis. Bij het vervangen van mijn binnenband de laatste keer kreeg ik het achterwiel er ontzettend moeilijk terug in. Ik durf het wiel er niet uithalen, hoewel ik alles bij heb om de band te plakken of vervangen. Erger dan een platte band in the-middle-of-nowhere is een fiets en en achterwiel die van elkaar gescheiden zijn.
Wat volgt is een calvarietocht van achterband hard zetten, fietsen als een gek om kilometers te maken en dit te herhalen. De pompbeurten dien zich frequenter en frequenter aan… om de 5km, dan om de 2 km,… De intervallen worden korter, de vloeken langer. Tegen de tijd dat ik Sittard bereik, is mijn fiets veranderd in een soort mechanische astmapatiënt. Ik pomp, fiets, pomp, fiets,… en vraag me af hoeveel kilometer een mens eigenlijk kan afleggen op pure koppigheid.
Enorme pizza’s en grote pullen bier
De eerste fietsenmaker kan, of wil, me niet helpen maar de jongens van Giant Sittard helpen me gelukkig wel. Terwijl ik enorme pizza’s en grote pullen bier naar binnenwerk op de gezellige markt maken ze mijn fiets, ieder doet wat hij het beste kan. :-p Het probleem met de achternaaf hebben ze ook ineens hersteld. Helden!
Nog een laatste stukje naar het Tower Sporthostel. De blok ziet eruit alsof hij recht uit het Oostblok is gekomen voor de val van de muur, het zit er ook vol met luidruchtige bonkige mannen met karakterkoppen die halve liters drinken en er uitzien alsof ze Waldek, Stanislav of minstens Vladimir heten. Maar het is goedkoop (40 Euro met ontbijt) en proper. Daar valt weinig over te zeuren.
Iets verder wonen tal van professionele sporters op het terrein, meestal jonge talenten of buitenlanders. Zo woont heel Team USA Cycling, of toch degene die vooral in Europa fietsen, hier. De afgetrainde buren geven ineens een soort coolheid aan mijn eigen fietsers bestaan. 😀 Ik denk aan mijn eigen fiets, die vandaag ongeveer vijf keer heeft geprobeerd uit elkaar te vallen en slaap die nacht als een topsporter (van den Aldi).
Dag III Sittard – Maastricht
↔ 36 km ↑ 327m ↓ 342 m
De laatste loodjes, zijn soms het zwaarst, maar bij de Limburg Divide zijn ze vooral heel mooi. Ik vertrek vroeg, met de zon die langzaam boven het landschap uitkomt. Zuid-Limburg ontvouwt zich voor mijn wielen als een soort Toscane van het noorden. Goudgele graanvelden, kerktorens die zich half verstoppen achter de volgende heuveltop, heerlijke gravelpaden, steile klimmetjes en afdalingen die ervoor zorgen dat je het bestaan van die klimmetjes meteen weer vergeeft.
Als ik honderden, zoniet duizenden, wandelaars van de Heuvelland vierdaagse als tegenliggers krijg panikeer ik even, dit gaat niet lukken. Ik neem een kleine omweg en gelukkig scheiden onze wegen niet veel later.
In Valkenburg koop ik nog een stuk beroemde Limburgse Vlaai, met zowaar een officiële Europese erkenning als Beschermde Geografische Aanduiding, voor ik de laatste kilometers naar het gezellige Maastricht aan de Maas volmaak.
Aan het station waar ik vertrok eet ik met veel goesting het taartje op. Vooral omdat een mens na 220 kilometer gravel, zand, bos, heuvels, een bijna-helemaal-bijna lekke band, een paar honderd wandelaars en een hoop gevloek recht heeft op een heerlijk persoonlijk momentje van zelfgenoegzaamheid.
Terug met vermoeide benen, een hoofd vol verhalen en het gevoel dat je volgende keer misschien nóg iets verder kunt. Misschien gewoon een beetje macho. 😉
Kaart van de Limburg Divide – Geile Strecke
Limburg Divide GPX‑download
Praktische info voor de Limburg Divide
Vervoer naar start en finish
Ik fietste van het station van Nijmegen naar het station van Maastricht, maar andersom kan ook natuurlijk. Met de trein geraak je dus sowieso op start- en finish. Dienstregelingen vind je op de websites van de NMBS of NS.
Vergeet zeker ook geen kaartje te kopen om je fiets mee op de trein te mogen nemen. (fiets op de trein in België/Nederland.)
Met Fietskaart Dal mag je je fiets in Nederland meenemen op maandag t/m vrijdag vóór 6.30 uur, tussen 9.00 – 16.00 uur en ná 18.30 uur. Het is niet toegestaan om buiten deze uren in de trein te (blijven) zitten met je fiets. In het weekend, op feestdagen (behalve Koningsdag) en in de maanden juli en augustus mag je fiets wel de hele dag mee in de trein.
Zelf combineerde ik de trein met de auto. Ik parkeerde mijn auto gratis op de P+R Noord Maastricht, fietste op een klein kwartiertje naar het station van Maastricht waar ik de trein nam naar Nijmegen. Van daar fietste ik in drie dagen terug naar Maastricht en vervolgens mijn auto.
Mocht je andersom fietsen, bij de Vasim in Nijmegen is ook gratis parkeerplaats, op 10 minuten fiets je naar het station.
Overnachten
Er zijn tal van campings, B&B’s, hotels, herbergen,… op de route. Zelf fietste ik de volgende etappes:
| Nijmegen – Venlo | 91.5 km | Stadsherberg Ald Weishoès | |
| Venlo – Sittard | 93.5 km | The Tower Sportshostel | |
| Sittard – Maastricht | 34.0 km |
Bevoorrading
Bevoorrading is met een beetje planning geen enkel probleem op de Limburg Divide. Je komt genoeg door of dicht bij dorpjes en winkels. Ook horeca gelegenheden kom je regelmatig tegen onderweg.
Hoe lang doe je over de Limburg Divide gravelroute?
De tijd die je nodig hebt hangt af van je gemiddelde snelheid, de hoogtemeters, de ondergrond en je stops onderweg. Met de calculator hieronder kun je de schatting aanpassen aan je eigen tempo.
Hoe lang duurt mijn route?
Bereken hoe lang je onderweg bent op basis van afstand, hoogtemeters, je gemiddelde snelheid en pauzes.
De berekende tijd is een richtwaarde. Je werkelijke snelheid hangt onder meer af van terrein, ondergrond, wind, conditie, bagage en technische passages.
Hoe wordt dit berekend?
De methodologie achter deze calculator.
Weer op de Limburg Divide – Geile Strecke
LIMBURG DIVIDE WEER OP DE LIMBURG DIVIDELinks
- Meer fietsverslagen
- Green Divide gravelroute
- Fietsen naar Amsterdam
- Volg ons op Facebook en Instagram
- Vond je dit verslag nuttig? Geef ons een toffe review ❤️
Foto’s Limburg Divide – Geile Strecke
Vragen of opmerkingen over de Limburg Divide – Geile Strecke?
Heb je een vraag of opmerking over de Limburg Divide? Stel ze onderaan deze pagina.
Geef een reactie